Codzienność pełna odpowiedzialności

Po niespełna roku rozpocząłem pracę w służbie BHP i z tym działem związałem swoją dalszą drogę zawodową. Były to czasy, gdy bezpieczeństwo w przemyśle wyglądało zupełnie inaczej niż obecnie. Każdego roku odnotowywano od 30 do 40 wypadków, a służby BHP nieustannie analizowały ich przyczyny i wyciągały wnioski. Praca w rafinerii wymagała odpowiedzialności i świadomości zagrożeń, bo codzienność wiązała się z procesami technologicznymi, w których nie było miejsca na pomyłki.

Szczególnie mocno zapadły mi w pamięć wydarzenia związane z poważnymi awariami i pożarami. Jednym z najtrudniejszych doświadczeń był wybuch na instalacji ABT w 1992 roku, w którym ciężko poparzony został pracownik zakładu. Takie sytuacje przypominały wszystkim, że bezpieczeństwo nie jest jedynie zbiorem przepisów, lecz troską o ludzkie życie i zdrowie.

Gdy ucichły instalacje

Przez lata mogłem obserwować, jak bardzo zmieniała się rafineria. Przełomowym momentem było zakończenie przerobu ropy naftowej. Chociaż wiedzieliśmy, że ten dzień kiedyś nadejdzie, trudno było pogodzić się z widokiem zatrzymanych instalacji i ciszy, która nagle zapanowała w miejscu dotąd pełnym ruchu i dźwięków pracujących urządzeń. Późniejsze wyburzanie kolumn technologicznych było dla wielu z nas symbolicznym końcem pewnej epoki.

Jednocześnie rozpoczął się nowy rozdział. Rozwój działalności dystrybucyjnej i wejście do Grupy LOTOS przyniosły ogromne zmiany organizacyjne i technologiczne. Szczególny nacisk położono na bezpieczeństwo pracy. To, co kiedyś było codziennością, dziś wydaje się niewyobrażalne. Pamiętam załadunek autocystern, kiedy pracownik ręcznie otwierał właz i obserwował poziom paliwa, stojąc pośród unoszących się oparów benzyny. Dziś cały proces odbywa się w sposób szczelny i zautomatyzowany, a standardy bezpieczeństwa należą do najwyższych.

Postęp dokonał się także w codziennej organizacji pracy. Gdy rozpoczynałem swoją zawodową drogę, w zakładzie były pojedyncze komputery. Dzisiaj trudno wyobrazić sobie funkcjonowanie bez nowoczesnych systemów i cyfrowych narzędzi.

Wspólnota silniejsza niż zmiany

Największą wartością pozostają jednak ludzie. To oni tworzyli charakter tego zakładu i sprawiali, że rafineria była czymś więcej niż przedsiębiorstwem. Była wspólnotą wielu pokoleń, częścią historii miasta i ważnym fragmentem życia tych, którzy każdego dnia przekraczali jej bramy.

W mojej pamięci szczególne miejsce zajmują ludzie, których spotkałem na tej drodze. Z wdzięcznością wspominam panią Wiesławę Profus, która uczyła mnie pracy w służbach BHP i przekazała najważniejsze zawodowe wartości. Moim mentorem był Stanisław Galac, od którego nauczyłem się patrzeć na bezpieczeństwo z perspektywy prewencji i odpowiedzialności. Bliski pozostaje mi także obraz mojego ojca, z którym mogłem dzielić doświadczenie pracy dla tego samego zakładu. Spośród osób kierujących rafinerią z największym uznaniem wspominam prezesa Marka Lesisza – człowieka konkretnego, sprawiedliwego i szanującego ludzi.

Dla mieszkańców Czechowic-Dziedzic rafineria była czymś więcej niż miejscem zatrudnienia. Dawała stabilność tysiącom rodzin, wspierała rozwój miasta i angażowała się w lokalne inicjatywy. Z biegiem lat zmieniały się technologie i standardy ochrony środowiska, a kolejne inwestycje sprawiały, że zakład stawał się coraz bardziej nowoczesny i przyjazny.

Z perspektywy czasu myślę o rafinerii przede wszystkim jako o miejscu, które pozwoliło mi zbudować spokojne i godne życie. Dała mi zawód, poczucie bezpieczeństwa i możliwość rozwoju. Była miejscem wymagającym, czasem trudnym, ale uczącym odpowiedzialności i wzajemnego zaufania. Mam poczucie, że mogłem być częścią tej historii i z dumą zachowuję ją w pamięci.